Εμείς και οι Άλλοι. Ζητούμε να δούμε στη πράξη την “αγάπη” σας

Του Δημήτρη Κούκουλα, Μέλους της ΑΜΚΕ «Ecomuseum Rhodes»

Στο  όχι πολύ μακρινό παρελθόν, η Ρόδος  βίωσε περιόδους που συνοδεύτηκαν με  μεγάλη οικονομική ανέχεια, φτώχεια, εξαθλίωση και πείνα. Μπορεί να μην ήταν στα δικά μας χρόνια, αλλά ήταν στα χρόνια των γονιών μας. Όμως  οι προγονοί μας  με  τη καθοδήγηση των προεστών και του παπά του κάθε χωριού, κατόρθωσαν  αν και περίοδος κατοχής να επιβιώσουν, στηριγμένοι  στην Κοινωνική Αλληλεγγύη και σε… κοινωνικές δομές μέσα από τις οποίες ο καθένας ένοιωθε και βίωνε ότι αποτελεί μέρος μιας συλλογικότητας. (ευρύτερη οικογένεια, γειτονιά, χωριό, νησί).

Όμως οι  ραγδαίες  κοινωνικές αλλαγές που επέφερε η ανάπτυξη  των προηγούμενων δεκαετιών και ο πλούτος  που εισέρευσε στο νησί μας από τον τουρισμό και την μετανάστευση, οδήγησαν σε ρήξη των παραπάνω παραδοσιακών κοινωνικών δομών. Η επίπλαστη ευμάρεια και ο εγωιστικός υπερκαταναλωτισμός, ήταν η χαριστική βολή που μετατόπισαν και την τοπική κοινωνία  από το  «Εμείς» του τότε, στο «Εγώ» του χθες.  Σήμερα η οικονομική κρίση  αγγίζει  πλέον ολοένα και περισσότερο όλους μας, άλλους περισσότερο και άλλους λιγότερο. Περισσότερο όμως από όλους συνθλίβει  τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα και πολλοί συμπολίτες μας έχουν ήδη περάσει από τη φτώχεια στην εξαθλίωση. Το  σύστημα κοινωνικής προστασίας είναι εντελώς ανύπαρκτο και  ανέτοιμο για   να αντιμετωπίσει τις μαζικές κοινωνικές συνέπειες της κρίσης αυτής. Με την όλο διευρυμένη  εξαθλίωση των φτωχών στρωμάτων, η κοινωνία  μας αντιμετωπίζει ήδη  οξύτατα προβλήματα επιβίωσης, για ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού της. Ανεξαρτήτως  αν αυτοί που οφείλουν να το δουν, προσποιούνται πως το αγνοούν ή αν αυτοί που ήδη  το βιώνουν από φόβο προσπαθούν  να το κρύψουν. Όμως έως πότε θα μπορούν;

Μπροστά  λοιπόν στην  χρεοκοπία και την οικονομική κατάρρευση και εξαθλίωση, έχουμε όλοι  χρέος να αντιδράσουμε. Να γίνουμε και πάλι Αλληλέγγυοι   όπως ήταν οι πρόγονοι μας  τότε. Να ξαναβρούμε το Εμείς στη γειτονιά, στο χωριό, στην πόλη στο νησί. Να αναλάβουν και πάλι οι σύγχρονοι προύχοντες μας (αν υπάρχουν) τον κοινωνικό τους ρόλο. Και με μπροστάρηδες τους κατέχοντες σήμερα  το πλούτο, να αποφασίσουμε  ότι πρέπει να υλοποιήσουμε άμεσα  ένα  πρόγραμμα μορφών δράσης κοινωνικής αλληλεγγύης και προστασίας. Όπου θα έχουν θέση σε αυτό κινήματα  και ομάδες Πολιτών,  επιστημονικοί και συνδικαλιστικοί φορείς  και  οργανισμοί της  Αυτοδιοίκησης. Να εφαρμόσουμε ένα τοπικό σχέδιο επιβίωσης που θα το χαρακτήριζα  «παντός καιρού», με την έννοια να είναι  ικανό να αντιμετωπίσει τουλάχιστον στοιχειωδώς τις επερχόμενες οικονομικές εξελίξεις, όποια και αν είναι  η μορφή που αυτές πολύ σύντομα θα πάρουν.

Να θυμίσω στο σημείο αυτό πως όταν η οικονομία της Αργεντινής κατέρρευσε, τον Δεκέμβριο του 2001, και αφού πέρασε το πρώτο “εμπόλεμο”  διάστημα, δύο φίλοι ο ψυχολόγος Ρούμπεν Ραβέρα και ο οικολόγος Οράσιο Κόβας, εφάρμοσαν  στη χώρα τους την ιδέα της ανταλλακτικής οικονομίας (“trueque”).  Για όσους δεν έχουν ακουστά, πρόκειται για μεγάλες αγορές όπου ο καθένας πήγαινε να ανταλλάξει ό,τι πίστευε ότι μπορεί να χρειάζεται κάποιος άλλος.  Η ιδέα αυτή, η οποία επεκτάθηκε σε κάθε γειτονιά της Αργεντινής, μπορεί να μην «έσωσε» την χώρα, αλλά σίγουρα βοήθησε τους πολίτες για μεγάλο χρονικό διάστημα για να επιβιώσουν, μέχρι να βρουν τρόπο να σταθούν και πάλι στα πόδια τους.

Σήμερα και η χώρα μας  αντιμετωπίζει μία παρόμοια κατάσταση, που παρότι όλοι απευχόμαστε τα χειρότερα, είναι  βέβαιο ότι θα διαρκέσει για πολύ. Μοναδικός τρόπος για να μπορέσουμε να την αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικότερα σε κοινωνικό επίπεδο, δείχνουν να είναι κάποιες, νέες ή παλιές, πρακτικές αλληλεγγύης. Δεν είναι δύσκολο, αρκεί να σκεφτούμε πώς θα μπορούσαν, όλα αυτά που κάνουμε καθημερινά, να κάνουν καλύτερη την ζωή των άλλων (και αντίστροφα). Ή, με απλά λόγια, να σκεφτούμε πώς θα μπορούσαμε, μέσα από τον Γολγοθά που διανύουμε, να γίνουμε λίγο καλύτεροι ως άνθρωποι. Να γίνουμε Άνθρωποι.

Διαβάζω τις τελευταίες μέρες τις δηλώσεις του προέδρου της ΕΞΡ κ. Αντώνη Καμπουράκη αναφορικά με ένα τοπικό συμφωνώ για το Ροδίτικο  πρωινό. Όπως λέει «πέρα από μια διέξοδο, από το διατιμημένο και υποτιμημένο ευρωπαϊκό – αμερικάνικο πρωινό, οριοθετεί και ενισχύει το τοπικό χαρακτήρα της διαμονής του πελάτη μας και τη μοναδική εμπειρία που αυτή του προσφέρει, αποτελώντας ταυτόχρονε στήριγμα στην τοπική οικονομία και παραγωγή».
Χαίρομαι για τις  διαπιστώσεις του, δεν αμφισβητώ καθόλου τις αγαθές προθέσεις κανενός, παρότι θα πω πως με λυπεί που έπρεπε να περάσουν  50 χρόνια τουρισμού στη Ρόδο μέχρι να  καταλάβουν και αναγνωρίσουν την αξία  που προσδίδει οτιδήποτε “Τοπικό”. Όμως  παρότι ζω σε ένα κατ εξοχή αγροτικό χωριό και είμαι ενεργό  μέλος  της τοπικής κοινωνίας του, δεν άκουσα  ποια είναι  τα τοπικά  Ροδίτικα προϊόντα που θα στηριχθούν μέσα από αυτή τη δράση και ποιο το προσδοκώμενο όφελος για τους αγρότες. Ελπίζω και εύχομαι να είναι  σημαντικό και να μπορέσει να συμβάλει ουσιαστικά σε όλα αυτά που ανέφερα παραπάνω. Και επειδή σε ένα άλλο σημείο του ίδιου άρθρο διαβάζω και τις δηλώσεις του κ. Μαχαιρίδη  που λέει ότι «αυτό εντάσσεται σε μια συνολικότερη προσπάθεια την οποία κάνει η περιφέρει προκειμένου να μπουν τα τοπικά προϊόντα μέσα στα ξενοδοχεία, εκεί που η κατανάλωση γίνεται μαζικά» αποφάσισα να καταθέσω σε αυτό το διάλογο –ελλείψει συνδικαλιστικού κινήματος –  την αγωνία των χιλιάδων αγροτών  ελαιοπαραγωγών της Ρόδου (ανήκω και εγώ σε αυτούς), για το που  θα διαθέσουν το λάδι της εφετινής τους παραγωγής. Μαζί και την εύλογη απορία μας, γιατί  αυτό το γευστικότατο λάδι, από τα ελάχιστα σήμερα προϊόντα τοπικής αγροτικής παραγωγής, που η τιμή  πώλησης του δεν διαφέρει και πολύ από αυτή του εμφιαλωμένου νερού, δεν έχει μπει συγκροτημένα  μέχρι τώρα στη διατροφική αλυσίδα των  ξενοδοχείων.

Αν τα μέλη της  Ένωσης Ξενοδοχείων Ρόδου πέραν του επιχειρηματικού τους συμφέροντος, όπως προσδιορίστηκε με την παραπάνω φράση του κ. Καμπουράκη, νιώθουν  πραγματικά  την ανάγκη να συμβάλουν  ουσιαστικά  για να μπορέσει να απλωθεί  ένα δίχτυ προστασίας και αλληλεγγύης απέναντι σε συμπατριώτες τους,  που η κρίση τους ισοπεδώνει  και τους εξοβελίζει από το κοινωνικό γίγνεσθαι, αν η Περιφέρεια προσπαθεί πραγματικά και όχι προσχηματικά να μπουν τα τοπικά προϊόντα μέσα σε όλα τα ξενοδοχεία του νησιού μας,  τότε ας προχωρήσουν  άμεσα σε ένα Τοπικό Κοινωνικό Συμβόλαιο. Που πέραν των άλλων –απασχόληση των άνεργων παιδιών μας κα-  θα δεσμεύει ηθικά  όλες οι ξενοδοχειακές επιχειρήσεις της Ρόδου να απορροφήσουν από τους αγρότες  την εφετινή παραγωγή του λαδιού, σε μια προσυμφωνηθείσα αμοιβαίως αποδεκτή  τιμή. Είναι πλέον ώρα αν τα παραπάνω δεν αποτελούν απλά κινήσεις  επικοινωνιακής στρατηγικής και εντυπωσιασμού, να πάνε στην άκρη επιχειρήματα και δικαιολογίες ότι αυτά ρυθμίζονται από τους κανόνες της  αγοράς και της ελεύθερης οικονομίας  και να αναπτυχθεί  ένα οικονομικό μοντέλο όπως αυτό  κάποτε  εφαρμοζόταν στα χωριά του τόπου μας. Της  αλληλέγγυας οικονομίας. 

Για επίλογο

 Το δανείζομαι από αλλού. Για λογαριασμό των ανθρώπων που μέσα στο κρύο και κάτω από βροχή, συνεχίζουν να μαζεύουν κούνα-κούνα  ελιές στα βουνά του νησιού.

«Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει… Πεθαίνουμε σαν λαός…Κάναμε το κύκλο μας…

Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια,  ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες… και αγάλματα!

Και πεθαίνουμε…

Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα! Γιατί  η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο!

Μωρή φύση!!! Μόνη σου είσαι…, μόνος μου είμαι και εγώ …

Απόσπασμα από τη ταινία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου «Το βλέμμα του Οδυσσέα».

Δίχως κανένα δικό μου σχόλιο…..

Πηγή: http://www.sifnaiko-fos.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: