Οι ευθύνες του πολιτικού συστήματος και η ανάγκη αλλαγής πολιτικών

Είναι σαφές ότι το μοντέλο ανάπτυξης που ακολουθήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες στο Ν. Αιγαίο δεν δημιούργησε μια βιώσιμη οικονομία, ενώ οι ελλείψεις στις κοινωνικές και περιβαλλοντικές υποδομές είναι μεγάλες, αδιανόητες τις περισσότερες φορές για άλλες ευρωπαϊκές περιφέρειες. Δυστυχώς, με ευθύνη και των πολιτικών που ακολουθήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, η Περιφέρεια Ν. Αιγαίου βγήκε από τον Στόχο 2 χωρίς να έχει συμπληρώσει τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές υποδομές που χρειάζεται, αφού φαίνεται να έχει – ως μέσον όρο – ένα από τα υψηλότερα εισοδήματα κατά κεφαλή, κάτι που βέβαια δεν ανταποκρίνεται στην σύνθετη πραγματικότητα της περιφέρειάς μας.

Η χώρα χρειάζεται μια κοινωνικά δίκαιη δημοσιονομική πολιτική ώστε να επιβιώσει χωρίς να οδηγηθεί σε κατάρρευση η πραγματική οικονομία και χωρίς να διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός, χωρίς να προστεθούν κι άλλα περιβαλλοντικά χρέη. Αυτή η δημοσιονομική πολιτική θα έπρεπε να στηριχθεί από την αρχή:

(α) Σε μια ευρωπαϊκή πολιτική αλληλεγγύης (όπως είχαν κατά επανάληψη τονίσει οι Πράσινοι στην Ευρώπη), στην δημιουργία μιας ισχυρής πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας για τη μεταρρύθμιση της ευρωζώνης στη βάση του σχεδίου που πρότεινε ο πράσινος ευρωβουλευτής Sven Giegold και υπερψήφισε με μεγάλη πλειοψηφία στις 25/3/2010 το Ευρωκοινοβούλιο, στην προώθηση φόρου σε βραχυπρόθεσμες χρηματοπιστωτικές συναλλαγές ώστε να αποθαρρύνονται οι συναλλαγές με αποκλειστικό σκοπό το εύκολο κέρδος και να ευνοούνται οι μακροπρόθεσμες και υπεύθυνες επενδύσεις, στην αποτελεσματική, συντονισμένη, συνεργασία των χωρών-μελών στο επίπεδο των δημοσίων οικονομικών αλλά και σε εκείνο της αναθεώρησης του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, στη μετάβαση από τον φορολογικό ανταγωνισμό προς την φορολογική συνεργασία και στην αύξηση του προϋπολογισμού της ΕΕ στη βάση ιδίων εσόδων, που θα προωθεί την εξισορρόπηση της άνισης περιφερειακής ανάπτυξης και την ενίσχυση της ευρωπαϊκής κυριαρχίας.

(β) Σε ένα εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων (και όχι απλώς περικοπών και απορρύθμισης) που θα έπρεπε να είναι οικονομικά και κοινωνικά αποδοτικό και να ανταποκρίνεται στις κοινωνικές και οικολογικές αξίες μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής κοινωνίας. Αυτό θα προϋπέθετε μεγαλύτερη υπευθυνότητα από το πολιτικό σύστημα της χώρας, ώστε να μην είναι αυτό που οδηγεί στην κατάρρευση και την ουσιαστική χρεοκοπία της χώρας, ή έστω να μπορέσει να διαχειριστεί υπεύθυνα την κρίση, αποτέλεσμα τόσο εξωγενών παραγόντων (κρίση παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος) όσο και, κυρίως, των διαρθρωτικών προβλημάτων της χώρας.

Το πολιτικό σύστημα και κυρίως τα δυο κόμματα εξουσίας απέτυχαν πλήρως. Οδήγησαν με μεγάλη ανευθυνότητα τη χώρα στη χρεοκοπία και δεν στάθηκαν ικανά να διαχειριστούν στοιχειωδώς την κρίση. Η οργή της κοινωνίας είναι κατανοητή. Τα δυο κόμματα εξουσίας και το μεγαλύτερο ποσοστό του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού έχουν το κύριο μερίδιο ευθύνης γιατί ενώ έβλεπαν το σκάφος να κατευθύνεται στα βράχια, η μεν ΝΔ ανέβαλε τις αποφάσεις για αργότερα, επιτάχυνε την διάλυση πάνω στο σκάφος και όταν είδε ότι το σκάφος κατευθύνεται ολοταχώς στα βράχια, το εγκατέλειψε βιαστικά. Το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την διακυβέρνηση του σκάφους υποσχόμενο ότι δεν θα πέσουμε στα βράχια και μπορεί να συνεχίσουμε το πάρτυ, αν και θεωρητικά είχε ως σύνθημα «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε». Τελικώς,  επικράτησε διάλυση στο σκάφος και αυτό έπεσε ολοταχώς στα βράχια, και τώρα βυθίζεται. Το πλήρωμα αυτοσχεδιάζοντας προσπαθεί με τους κουβάδες να αδειάσεις το νερό που μπαίνει από παντού.

Στην καταστροφική αυτή πορεία της χώρας έχουν και το δικό τους μερίδιο ευθύνης και τα υπόλοιπα κόμματα του πολιτικού συστήματος αλλά και κοινωνικοί φορείς, γιατί έκλεισαν τα μάτια μπροστά στο κύριο πρόβλημα, δηλαδή στο λανθασμένο μοντέλο ανάπτυξης και κατανάλωσης αλλά και στη γενίκευση της διαφθοράς σε ευρύτατα στρώματα της κοινωνίας, κυρίως όμως γιατί απέτυχαν να διατυπώσουν εναλλακτικές προτάσεις για να αποτραπεί η διαφαινόμενη χρεοκοπία – πολιτική, πολιτισμική, κοινωνική, περιβαλλοντική, αξιακή, της χώρας.

Ελλείψει της δυνατότητας υποτίμησης του νομίσματός τους, τα κράτη-μέλη που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση, η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία,  σταδιακά στρέφονται προς μια επιλογή εσωτερικής υποτίμησης, μειώνοντας τα εισοδήματα και περικόπτοντας αδιακρίτως τις κοινωνικές δαπάνες, διαμέσου των σχετικών προβλέψεων του Συμφώνου Σταθερότητας.  Όμως, έτσι, μαζί με τα νερά υπάρχει ο κίνδυνος να πετάξουν στον υπόνομο και το μωρό, δηλαδή το όποιο κοινωνικό κράτος, την κοινωνική συνοχή και την πραγματική οικονομία.

Αργά ή γρήγορα θα επανέλθει η συζήτηση – αλλά πλέον κάτω από εξαιρετικά δυσμενείς όρους και συνθήκες μια και η ελληνική οικονομία κατρακυλάει σε παρατεταμένη ύφεση χωρίς παράλληλα να πετυχαίνει δημοσιονομικούς στόχους – για την ανάγκη επανασχεδιασμού μιας εντελώς διαφορετικής πολιτικής που θα πρέπει να είναι συνεκτική, να έχει την υποστήριξη της κοινωνίας και θα επικεντρώνει στην προσπάθεια αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, που θα επιδιώκει, στοχευμένα και με δίκαιο τρόπο, στον περιορισμό της σπατάλης όπου υπάρχει (και υπάρχουν τομείς σπατάλης που ούτε καν αναφέρονται σήμερα) και κυρίως στην αλλαγή του μοντέλου ανάπτυξης και κατανάλωσης, στην μεταρρύθμιση της οικονομίας προς πράσινη και κοινωνικά υπεύθυνη κατεύθυνση. Βασικός παράγοντας θα έπρεπε – και όσο περνάει ο χρόνος και μεγεθύνονται τα αδιέξοδα της προωθούμενης σήμερα πολιτικής φαίνεται ως η μόνη ρεαλιστική προοπτική για αύξηση των εσόδων του δημοσίου– να είναι η δημιουργία – μέσα από έναν εθνικό όσο και περιφερειακούς σχεδιασμούς – νέων θέσεων εργασίας στο πλαίσιο ενός Πράσινου Κοινωνικού Συμβολαίου (Πράσινο New Deal), ώστε όχι μόνο να καλύπτονται οι απώλειες θέσεων εργασίας, αλλά και να δίνεται στη χώρα πνοή μεταρρύθμισης της οικονομίας και προοπτική διεξόδου από την κρίση.

Αντί δηλαδή αμυντικής πολιτικής για την συγκράτηση του ρυθμού αύξησης της ανεργίας, ενεργή πολιτική για δημιουργία πολύ περισσότερων θέσεων εργασίας – σε σχέση με αυτές που σήμερα χάνονται- αλλά σε τομείς της οικονομίας που είναι κοινωνικά και περιβαλλοντικά αναγκαίες και μακροχρόνια βιώσιμες.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: