ΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟΥ ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΜΑΣ ΚΕΝΤΡΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Μιχάλης Κουμπιός*, υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης Δωδεκανήσων με τον «Οικολογικό Άνεμο» στο Νότιο Αιγαίο

Φίλοι μου, ζούμε σήμερα σε μια κατάσταση όπου οι νομοταγείς πολίτες υποφέρουν. Οι παράνομοι μένουν ατιμώρητοι και οι κατεργάρηδες ευημερούν. Σαφώς και διαθέτουμε καλούς πολιτικούς, αλλά δυστυχώς υπερτερούν οι πονηρούληδες, οι λαϊκιστές και οι κομπιναδόροι. Μέσα σε αυτό το τοπίο καλούμαι σήμερα να μιλήσω για αξίες.

Για τις γνωστικές και αισθητικές συνήθειες των κοινωνιών των νησιών που απλώνονται σε μια μεγάλη θαλάσσια έκταση, από το Καρπάθιο έως το Μυρτώο Πέλαγος.

Για την άποψη που λέει ότι ο πολιτισμός αποτελεί έκφραση της ζωής του Ανθρώπου.

Ότι είναι ένα σύνθετο σύνολο που περιλαμβάνει τη γλώσσα, την πίστη, το νόμο, τα ήθη και τα έθιμα και όλες τις άλλες δεξιότητες που απέκτησε ο άνθρωπος ως μέλος μιας κοινωνικής ομάδας σε ένα από τα νησιά των Κυκλάδων ή της Δωδεκανήσου.

Τα ελληνικά νησιά αποτελούν μοναδικό γεωγραφικό φαινόμενο.

Σε όποια κατεύθυνση κι αν διασχίσεις τις ελληνικές θάλασσες, δεν χάνεις ποτέ από τα μάτια σου έστω κι ένα μικρό κομμάτι στεριάς.

Τα ελληνικά νησιά, όπως είναι σύμμετρα μεταξύ τους, ενέπνευσαν στους αρχαίους Έλληνες το αίσθημα του μέτρου. Το μέτρον άριστον του Κλεόβουλου του Ρόδιου, του τύραννου της Λίνδου κι ενός από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας.

Αυτό το γνωμικό διαπερνά τη σκέψη και εν πολλοίς την πράξη και την πρακτική της ελληνικής αρχαιότητας.

Αυτή την αίσθηση του μέτρου χάσαμε ως νεοέλληνες και καλούμαστε να το ξαναβρούμε, αν θέλουμε να αντισταθούμε στην παρακμή μας.

Άραγε, πού πήγαν οι προσπάθειες των ανθρώπων που έζησαν στα νησιά μας επί χιλιάδες χρόνια, υπηρετώντας την έννοια του ιερού αγώνα;

Πού πήγε η συνεχής προσπάθεια για την υλική αυτάρκεια αλλά και για την πνευματική και την ηθική ολοκλήρωση;

Πού πήγε το πνεύμα των ανθρώπων που έδωσαν ονόματα στην κάθε γωνιά, στην κάθε ιδιομορφία της νησιωτικής γης;

Πού πήγε το πνεύμα των ανθρώπων που πρώτοι κατασκεύασαν πλοία με τρόπιδα, με σπονδυλική στήλη δηλαδή, για να πλέουν στις ανοιχτές θάλασσες;

Πού πήγε η πνευματική δημιουργία όλων αυτών που θεσμοθέτησαν με σοφά έθιμα την εκμετάλλευση της γης, τις καλλιέργειες και τις βοσκές, τη λατρεία και την κοινωνική εθιμοτυπία, την εργασία και την απονομή της δικαιοσύνης;

Ο πολιτισμός της καθημερινότητας. Ο πολιτισμός παντού. Έχτισαν ξερολιθιές κι εκμεταλλεύτηκαν με σοφία κάθε χούφτα χώμα.

Τα χνάρια των βημάτων τους δημιούργησαν μονοπάτια μέχρι την πιο απρόσιτη βουνοκορφή, μέχρι την πιο μακρινή και απόκρημνη παραλία.

Ο πολιτισμός παντού.

Έσκαψαν το σχιστόλιθο και θεμελίωσαν σπίτια και οχυρά, εκκλησίες, ανεμόμυλους, εργαστήρια.

Η γη των νησιών μας, η θάλασσα που τα περιβάλλει, ο καθημερινός μόχθος, τα καθημερινά όνειρα και ειδύλλια, οι έρωτες, γεννούσαν και καλλιεργούσαν στοχασμούς, συναισθήματα και συγκινήσεις.

Ο γεωγραφικός τους κλήρος ήταν ο ίδιος όπως και σήμερα.

Τα ίδια βράχια, τα ίδια οροπέδια. Προσώρας τουλάχιστον· γιατί κι αυτά κινδυνεύουν άμεσα από την ανευθυνότητα των ανθρώπων. Κι όμως άλλαξαν πολλά.

Η ζωή τα τελευταία χρόνια απέκτησε πλασματικές ανάγκες σε υλικά αγαθά. Ο άνθρωπος των νησιών μας δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τη δίνη μιας εξωπολιτικής δύναμης παγκόσμιας εμβέλειας, η οποία καθορίζει ολόκληρη πλέον την πολιτική του πλανήτη.

Δεν είναι βέβαια καταδικαστέα η προσπάθεια του ανθρώπου για τη βελτίωση των υλικών όρων της ζωής του.

Καταδικαστέα είναι, από τη στιγμή που γίνεται μοναδικό μέλημα της ζωής του και όταν χρησιμοποιεί αθέμιτα μέσα, παρασυρόμενος σε αντικοινωνική δραστηριότητα.

Ο ατομικός ωφελιμισμός διαπότισε και δεσπόζει πλέον σε μεγάλο βαθμό στις σημερινές κοινωνίες των νησιών μας, εκτοπίζοντας τον ανθρωπισμό.

Έτσι κυριαρχεί πλέον μια συμπεριφορά όπου οι περισσότεροι άνθρωποι αποβλέπουν μόνο στο προσωπικό απτό κέρδος, καταπατώντας συνειδητά ή ασυνείδητα το θεσμό του δικαίου που θεμελιώθηκε έπειτα από μακρόχρονους και επίπονους κοινωνικούς αγώνες: εκμεταλλεύομαι τον άλλο, με σκοπό μόνο την προσωπική ωφέλεια. Οι περισσότεροι πλέον μεριμνούν για την τροφή του σώματός τους, αμελώντας σχεδόν ολοκληρωτικά αυτή του πνεύματος. Του πνεύματος που αποτελούσε τη βασική φροντίδα του νησιώτη ψαρά, του νησιώτη γεωργού, του νησιώτη κτηνοτρόφου, του νησιώτη έμπορου, του νησιώτη ναυπηγού σε παλαιότερες εποχές.

Έτσι, ο άνθρωπος των νησιών μας ατόνησε στην εγκράτεια και στη λογική επιθυμία και μεταμορφώθηκε σε ένα ον που καταναλώνει, καταναλώνει πολύ περισσότερα απ’ αυτά που παράγει. Ένας τρόπος ζωής, τον οποίο, αν υιοθετούσαν όλοι οι κάτοικοι της Γης, θα απαιτούνταν πέντε πλανήτες.

Θύμα της υπερκατανάλωσης λοιπόν κι ο σύγχρονος Έλληνας νησιώτης, απομακρυσμένος από την πραγματική ζωή.

Μα θα γυρίσουμε πίσω;

Όχι φυσικά. Το ποτάμι της ζωής κυλά μόνο μπροστά. Παρασέρνει όμως κι όλα τα πολιτιστικά προϊόντα των ανθρώπων που έζησαν εδώ.

Απ’ αυτά θα πρέπει να αντλήσουμε για να οδηγηθούμε στο μέλλον.

Είναι προϊόντα ανθρώπων που συντονίστηκαν με τον κύκλο των εποχών, καθώς η επιβίωσή τους ήταν άμεσα εξαρτημένη απ’ αυτόν.

Οι βιωμένες εμπειρίες τους γαλούχησαν τη σκέψη τους. Η καθηλωτική δύναμη της φύσης διεύρυνε τους ορίζοντες και τη φαντασία τους.

Τους έκανε οικολόγους και τους μεταμόρφωσε σε ποιητές.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως στα νησιά του Αιγαίου ζούσαν κάποτε άνθρωποι που η αναπνοή τους παρήγαγε πολιτισμό· κι ας ήταν αγράμματοι.

Ενώ σήμερα, μετά την επέλαση του τηλεοπτικού lifestyle, πολλοί άνθρωποι εδώ παράγουν βαρβαρότητες.

Δυστυχώς, τα διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αντί να διδάσκουν, να μορφώνουν και να προβληματίζουν, καθηλώνουν τη σκέψη και υποθάλπουν το ένστικτο.

Και κοντά στα μέσα ενημέρωσης, οι περισσότεροι πολιτικοί, αντί να γίνονται ερμηνευτές των προβλημάτων του συνόλου, ή ησυχάζουν ή μηχανεύονται απάνθρωπες μεθόδους για να παραμείνουν στην εξουσία.

Διαγράψαμε την πολιτική που γεννά τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα κοινωνικά δικαιώματα, την παιδεία, τον πολιτισμό.

Διαγράψαμε την πολιτική της πόλης. Της αρχαίας πόλεως.

Ναι, ο λαϊκός άνθρωπος των νησιών μας κάποτε παρήγαγε στην καθημερινότητά του αξιοθαύμαστο λαϊκό πολιτισμό.

Οι άνθρωποι τότε είχαν ιδέες και τις ζύμωναν.

Οι ιδέες και οι ευαισθησίες τους περνούσαν από τα καφενεία, τα οποία μπορεί να ήταν και λαϊκά δικαστήρια, αλλά υπήρξαν κυρίως ζυμωτήρια των ιδεών τους, με σκοπό να οροθετήσουν το κοινό τους μέλλον.

Μιλάμε σήμερα για αειφόρο ανάπτυξη.

Δεν υπάρχει υποψήφιος δήμαρχος στην περιοχή που να μη χρησιμοποιεί τον όρο στο προεκλογικό του πρόγραμμα.

Μεγάλο σουξέ η λέξη αειφόρος.

Οι ελάχιστα μπασμένοι στα οικολογικά τη συνδέουν σαφώς με το πόρισμα «το κοινό μας μέλλον» που είναι γνωστό ως έκθεση Brundtland.

Μα οι νησιώτες του Αιγαίου ζούσαν επί χιλιάδες χρόνια στο πλαίσιο μιας τέτοιας ανάπτυξης.

Η ανάπτυξή τους μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του ’70, πριν από την αλόγιστη μονοκαλλιέργεια του τουρισμού, ικανοποιούσε τις ανάγκες του παρόντος, χωρίς να μειώνει τις δυνατότητες των μελλοντικών γενεών να ικανοποιήσουν τις δικές τους ανάγκες.

Οι πρόγονοί μας ήταν προσηλωμένοι στην αρχή της αειφόρου ανάπτυξης.

Οι πράξεις τους στηρίζονταν σε μια σκέψη που τους υπαγόρευε πως η οικονομική ανάπτυξη περνά μέσα από την κοινωνική δικαιοσύνη και την προστασία του περιβάλλοντος.

Έζησα τα παιδικά μου χρόνια στην Τήλο. Είμαι εγγονός του γεωργού Παντελή Καμμά, ο οποίος θεωρούσε ότι το πετρέλαιο είναι αίμα της γης και που μου μάθαινε παροιμίες, όπως «όποιος φυτέψει χίλια δέντρα πάει στον Παράδεισο».

Έκτοτε αφεθήκαμε στην πλύση εγκεφάλου και απομακρυνθήκαμε από τη φυσική ζωή.

Το παρελθόν αποτελεί θεμέλιο του παρόντος. Από την παράδοση εξαρτάται το μέλλον μας. Η παράδοση όμως ως πηγή έμπνευσης και δημιουργίας· και όχι βέβαια ως φραγμός στην πρόοδο και στην εξέλιξη.

Μακριά από μας η στείρα προγονολατρία, καθώς, όταν είναι στείρα, γίνεται πηγή μεγάλων συμφορών.

Απλά χάσαμε την μπάλα.

Δεν προλάβαμε να αφομοιώσουμε σωστά τις επιρροές. Τα ξένα στοιχεία από άλλους πολιτισμούς, ενσωματωμένα σωστά, προσαρμοσμένα με ισορροπία ως προς τα βιώματά μας οδηγούν έναν πολιτισμό σε εξέλιξη.

Δεν είμαι εδώ για να εξυμνήσω με ωραία λόγια το παρελθόν και τις παραδόσεις μας, αλλά για να τονίσω πως την πατήσαμε, επειδή δεν ξέραμε τα τελευταία χρόνια –από τη μεταπολίτευση και μετά– πώς να εφαρμόσουμε στο παρόν την πλούσια πολιτιστική και ιστορική μας πείρα.

Γιατί, αν ξέραμε, θα είχαμε υιοθετήσει ήπιες μορφές ενέργειας.

Ο τουρισμός μας θα ήταν ως επί το πλείστον αγροτουριστικός. Θα παρήγαμε λίγα σκουπίδια, θα είχαμε απαγορεύσει τη χρήση πλαστικών.

Για την άντληση πετρελαίου, ούτε λόγος.

Θα κατασκευάζαμε πολλά κέντρα μεταποίησης βιολογικών γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων.

Θα κινούμασταν με ηλεκτρικά ποδήλατα.

Θα διαθέταμε παντού μονάδες ανακύκλωσης σκουπιδιών και σύγχρονους

βιολογικούς καθαρισμούς.

Θα είχαμε αξιοποιήσει τους υδάτινους πόρους.

Καλούμε λοιπόν όλους τους πολίτες, άνδρες και γυναίκες της Δωδεκανήσου και των Κυκλάδων, να βγουν στο προσκήνιο.

Είναι καιρός να πάρουμε στα χέρια μας την υπόθεση ενός μοντέλου ανάπτυξης με οικολογικό και κοινωνικό περιεχόμενο.

Ας γίνουμε ενεργοί πολίτες, όπως ήταν οι παππούδες μας.

Ας απαιτήσουμε επίμονα παιδεία, υγεία κι ας ενώσουμε τις φωνές μας για να γίνει επιτέλους θεσμός το μεταφορικό ισοδύναμο.

Ας ζητήσουμε από το κράτος να μας στείλει το άνεργο εξειδικευμένο προσωπικό που διαθέτουμε ως χώρα, προκειμένου να μυήσει στις τέχνες τα νήπια των νησιών μας.

Το θεατρικό παιχνίδι, το σύστημα μουσικοκινητικής αγωγής Οrff κάνει ένα παιδί να λατρέψει το καλό θέατρο και την καλή μουσική, ενισχύοντας έτσι αυτό που λέμε πορεία προς την αυτοανάλυση και την αυτογνωσία.

Μη μας διαφεύγει πως βασική προϋπόθεση για την πρόοδο παραμένει η ενεργοποίηση όλων των μελών της κοινωνίας.

Η άμιλλα λοιπόν είναι η πρόοδος και όχι ο ανταγωνισμός που εξωθεί δύο συντοπίτες με εγωιστικά κίνητρα να επιδιώκουν ο ένας την εξόντωση του άλλου.

Θα πρέπει οι άνθρωποι στις μικρές νησιωτικές κοινωνίες να σταματήσουν –εδώ και τώρα– να ανταγωνίζονται μεταξύ τους· είναι ανήθικο.

Η άμιλλα βασίζεται στο μόχθο και στην προσπάθεια, με την προϋπόθεση βέβαια ο ένας να σέβεται τον αγώνα του άλλου.

Κι όλοι μαζί, στηρίζοντας ο ένας τον άλλο, θα οδηγηθούμε σε κοινωνική πρόοδο, όπου ο γεωργός θα παράγει βελτιωμένα προϊόντα, ο έμπορος θα διακινεί αγαθά πιο γρήγορα και πιο φθηνά.

Η έλλειψη άμιλλας είναι αυτή που έχει οδηγήσει ήδη πολλές νησιωτικές κοινωνίες στο μαρασμό και στην αποτελμάτωση.

Οι άνθρωποι –όπως μας λέει και ο Όμηρος– πρέπει να συνεργάζονται και να συμπληρώνει ο ένας τον άλλο.

Ας χρησιμοποιήσουμε ο ένας τον άλλον: να γίνουμε δηλαδή χρήσιμοι ο ένας για τον άλλο.

Ως συνεργατικές ομάδες που οργανώνουν ιδανικές κοινωνίες.

Ας θέσουμε τις βάσεις. Έχουμε κάθε δικαίωμα να ονειρευόμαστε πως κάποτε οι κοινωνίες των νησιών μας θα είναι ιδανικές.

Ας χρησιμοποιήσουμε ο ένας τον άλλον για να δημιουργήσουμε σύνολα συνειδητών ανθρώπινων σχέσεων.

Κι έτσι το ρήμα χρησιμοποιώ παύει να σημαίνει: κάνω κάποιον να δουλέψει για λογαριασμό μου, για το προσωπικό μου συμφέρον.

Είναι τόσα τελικά αυτά που θα ήθελα να πω…

  • Τα νησιά μας στερούνται συστηματικών αρχαιολογικών ερευνών.
  • Το μάθημα της αισθητικής πρέπει, μαζί με την περιβαλλοντική εκπαίδευση, να εισαχθεί στα σχολεία μας από το νηπιαγωγείο.
  • Η καλή ντόπια παραγωγή δίνει αυτάρκεια και βελτιώνει το επίπεδο του τουρισμού. Αυτό λέγεται πολιτισμός της καθημερινότητας.
  • Υπάρχουν σημαντικά ευρήματα στα νησιά μας της κλασικής αρχαιότητας, παραπεταμένα σε υγρές αποθήκες, αντί να εκτίθενται σε μουσεία, καθώς και βυζαντινές εικόνες ύψιστης καλλιτεχνικής αξίας, σε χαρτόκουτες.
  • Υπάρχουν νέοι ικανοί μουσικοί στα νησιά μας που δεν τους δίνονται ευκαιρίες.

Τα νησιά του Νοτιοανατολικού Αιγαίου είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός. Σωστά;

Προσέρχονται κάθε χρόνο χιλιάδες άνθρωποι απ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη της Γης, για να χαρούν τις ομορφιές τους και τις ιστορικές μνήμες που περιρρέουν την ατμόσφαιρά τους και αναδύονται από τα εδάφη τους.

Αν ο τουρισμός λοιπόν είναι η βαριά βιομηχανία της περιφέρειας του Νότιου Αιγαίου, τότε οι πρώτες ύλες του δεν μπορεί παρά να είναι οι φυσικές ομορφιές του, η ιστορία του, τα ιδιαίτερα προϊόντα του, ο πολιτισμός του.

Έτσι αυτόματα ο τουρισμός παραμένει σημαντικός για την ανάπτυξη των νησιών μας· συμπληρωματικός ωστόσο στις ασχολίες των ανθρώπων κάθε νησιού

Το μοντέλο «τα παίρνουμε όπως να ’ναι, χωρίς τις ανάλογες υπηρεσίες από τους τουρίστες» είναι ένα βάρβαρο μοντέλο που προκάλεσε μόνο αδιέξοδα.

Το ζητούμενο είναι ο πολίτης της περιοχής να παραμένει ενεργός όλο το χρόνο, διεξάγοντας κι άλλες δραστηριότητες, οι οποίες το ιδανικό θα ήταν να συσχετίζονται με την πρωτογενή παραγωγή.

  • Επίσης, να σημειώσω πως οι μεγάλες μουσικές σκηνές, η υπερβολική φωτορύπανση και ηχορύπανση διαταράσσουν τα ευαίσθητα οικοσυστήματα των νησιών μας και προσβάλλουν τη φυσιογνωμία τους. Να παίξει και να τραγουδήσει ο πανελλαδικής εμβέλειας τραγουδιστής ή τραγουδοποιός στα νησιά, αλλά ας σεβαστεί τη φυσιογνωμία τους.
  • Με ρωτάνε συχνά αν πηγαίνω στα πανηγύρια των νησιών μας.

Όχι απαντώ, γιατί, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα, αντανακλούν κι αυτά την παρακμή μας.

Μετριότατες μαντινάδες, όπου περισσεύουν η αφελής επαρχιώτικη επίδειξη και η έπαρση αρειμάνιων «μερακλήδων».

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι το τραγούδι ήταν και είναι πάντα ο πιο ευαίσθητος δείκτης της δημιουργικής δύναμης ενός λαού, ο καθρέφτης της ψυχοσύνθεσής του, το αδιάψευστο τεκμήριο του πολιτιστικού του επιπέδου.

Το τραγούδι, τώρα, ως προϊόν βιομηχανικό τα τελευταία χρόνια, συνέβαλε κι αυτό τα μέγιστα στην αποχαύνωση του Έλληνα.

Σαφώς και εκδηλώθηκε, παράλληλα με τα σκουπιδοτράγουδα, ένα αντιμαζικό, άλλα βαθύτατα λαϊκό τραγούδι, το οποίο δεν κατάφερε όμως να γίνει το ψωμοτύρι των πολλών.

Οι πολλοί αφέθηκαν στις προτάσεις της κακής τηλεόρασης και των κακών ραδιοφωνικών σταθμών, που έκαναν τα πάντα ώστε να στειρωθεί το μυαλό του μέσου ανθρώπου.

Θα παρελθοντολογήσω πάλι· αλλά τι να κάνουμε;

Κάποτε λοιπόν οι άνθρωποι των νησιών μας παρήγαγαν τραγούδια με ποιητικό βάθος. Αλλά σε άλλες συγκυρίες.

Μην ξεχνάμε πως η ευνοϊκή επίδραση του φυσικού περιβάλλοντος πάνω στον άνθρωπο είναι αυτή που τον οδήγησε σε δράσεις και, έτσι, δημιουργήθηκε ό,τι ονομάζουμε πολιτισμός.

Για τους νησιώτες αυτό ακριβώς το περιβάλλον –όταν ζούσαν αρμονικά μαζί του– ήταν η ζωογόνος δύναμη και το κατάλληλο πλαίσιο για πρόοδο και δημιουργία.

Και θα τελειώσω με αυτό: η Ελλάδα θα σταθεί σε αυτή τη δύσκολη αλλά και αναμενόμενη για εμάς συγκυρία, αν το σημαντικό δυναμικό της χώρας, το οποίο ιδιωτεύει, μπει στο στίβο της πολιτικής. Ο Σκοτσέζος ποιητής και συγγραφέας Τζορτζ Μακ Ντόναλτ έλεγε πως δεν είναι στη φύση της πολιτικής να εκλέγονται οι καλύτεροι. Οι καλύτεροι δεν θέλουν να εξουσιάζουν το συνάνθρωπό τους.

Μα εμείς δεν θέλουμε την πολιτική που δίδαξε ο Μακιαβέλι, ότι δηλαδή πολιτική είναι η επιτυχής εξουσία της επιβολής του ηγεμόνα, αλλά μια πράσινη ελληνική πολιτική. Εκείνη που γεννά τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα κοινωνικά δικαιώματα, την παιδεία, τον πολιτισμό, που προστατεύει το περιβάλλον και θεωρεί κάθε μορφή ζωής εξέχουσα και σημαντική.

Ευχαριστώ πολύ

Μιχάλης Κουμπιός

*Εισήγηση στην αίθουσα «Ροδίνι» στη Ρόδο, το Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου (13.30) στο πλαίσιο της ημερίδας των Οικολόγων Πρασίνων Δωδεκανήσου με τίτλο «Μία βιώσιμη πολιτική για την οικονομία, το περιβάλλον και την κοινωνία στο Νότιο Αιγαίο»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: